แหะ…! ไอ้น้อง! เห็นข่าวนี้แล้วข้าถึงกับสำลักน้ำชากลางสภากาแฟเลยว่ะ พวกเอ็งดูสิ โมฮัมหมัด ราด บิ๊กบอสฝั่งนิติบัญญัติของเฮซบอลเลาะห์ออกมาประกาศก้องว่า “ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้” ฟังดูเหมือนบทพูดพระเอกอนิเมะสายดาร์กที่กำลังจะระเบิดพลังทรูใส่บอสใหญ่เลยใช่ไหมล่ะ? แต่ในโลกความเป็นจริงน่ะ มันไม่ใช่เรื่องของพลังมิตรภาพ แต่มันคือเรื่องของ “พีระมิดการกดขี่” ที่พวกเอ็งมองข้ามไปต่างหาก!
พวกเอ็งคงไม่รู้หรอกว่าลุงอย่างข้านั่งขุดข้อมูลมาทั้งคืนจนเจอว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าการกดสูตร Contra เยอะ! พวกเอ็งต้องเข้าใจก่อนนะว่าเฮซบอลเลาะห์ไม่ใช่แค่กลุ่มติดอาวุธกระจอกๆ แต่นี่มันคือ ‘รัฐซ้อนรัฐ’ ที่ก่อตัวมาตั้งแต่ปี 1982 ตอนอิสราเอลบุกเลบานอนโน่น! มันเหมือนบอสลับในเกม RPG ที่เก็บเลเวลมา 40 ปีจนมีทั้ง ส.ส. มีทั้งสวัสดิการสังคมของตัวเอง ระบบการเมืองเลบานอนตอนนี้มันเลยเหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้ CPU สองตัวที่คุยกันคนละภาษา ฝั่งรัฐบาลในเบรุตอยากจะเซฟคอร์สรักษาเงินในธนาคารที่เหลือน้อยยิ่งกว่าเงินในกระเป๋าข้าตอนสิ้นเดือนเพื่อเอาใจพวกเอลีตโลกตะวันตก แต่ฝั่งเฮซบอลเลาะห์เขาบอกว่าถ้าต้องก้มหัวยอมรับเงื่อนไขที่น่าอัปยศ มันก็เท่ากับกดปุ่ม Self-Destruct ให้ตัวเองหายไปจากแผนที่โลกว่ะ!
งึดหลายแท้ๆ ที่เห็นรัฐบาลเลบานอนออกมาก่นด่าพวกเดียวกันเอง มันเหมือนกับหัวหน้ากิลด์ที่เอาแต่สั่งให้ลูกน้องไปตาย แต่ตัวเองดันแอบไปทำดีลใต้โต๊ะกับกิลด์อริเพื่อรักษาตำแหน่งตัวเองไว้ชัดๆ นี่แหละคือ “โครงสร้างอำนาจ” ที่ข้าอยากให้พวกเอ็งมองให้ทะลุ พวกเบื้องบนเขากำลังเล่นเกมกระดานแลกเบี้ยกันอยู่ โดยที่เบี้ยเหล่านั้นก็คือชีวิตของคนระดับล่างที่ยังต้องนั่งรอรถเมล์ร้อนไปทำงานเหมือนพวกเรานี่แหละ
สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของกระสุนหรือจรวด แต่มันคือการพิสูจน์ว่าใครจะเป็น “เบี้ย” ที่ยอมถูกเขี่ยทิ้งก่อนกัน ระหว่างนักการเมืองที่นั่งในห้องแอร์ กับนักรบที่ไม่มีอะไรจะเสีย ข้าบอกเลยว่าฉากทัศน์นี้มีสิทธิ์เกิดเหตุการณ์บานปลายสูงว่ะ เพราะเมื่อฝ่ายหนึ่งมองว่าการ “ยอม” คือการ “ตาย” เขาก็คงเลือกที่จะแลกด้วยทุกอย่างที่มี เหมือนตอนข้าเทหมดหน้าตักในตู้สล็อตนั่นแหละ… ถึงสุดท้ายจะเหลือแค่มาม่าประทังชีวิตก็เหอะ คัดๆ เลยว่ะน้องเอ๊ย!
พวกเอ็งจะยอมเป็นแค่ NPC ที่นั่งมองดูแมพถล่มไปต่อหน้าต่อตา หรือจะเริ่มหัดอ่าน “โค้ดลับ” ของพวกชนชั้นนำที่เขียนเอาไว้บนคราบเลือดของพวกเรากันน้อ?
แหะ…!
